Cincinnati Open 2026 – czarni konie: pięciu graczy wycenianych poniżej ich aktualnej formy

Prefer us on Google — see Tips.gg in Top Stories & Discover

Add on Google

Ostatni turniej z cyklu Masters przed US Open stracił obu faworytów, którzy mieli go wygrać: Jannik Sinner wycofał się 9 sierpnia z powodu kontuzji prawego kolana, a Carlos Alcaraz kilka dni wcześniej z powodu urazu nadgarstka, który uniemożliwia mu grę od kwietnia. Następnie turniej w Montrealu jeszcze bardziej osłabił stawkę — Alexander Zverev, Alex de Minaur, Taylor Fritz, Daniil Miedwiediew i Flavio Cobolli zostali wyeliminowani w ciągu trzech rund — podczas gdy w Toronto rozstawiona z numerem pierwszym Aryna Sabalenka odpadła w czwartej rundzie z zajmującą 19. miejsce w światowym rankingu Ekateriną Aleksandrową. Bukmacherzy powoli i w oparciu o reputację graczy na nowo rozdzielili prawdopodobieństwa, opierając nowe kursy raczej na znanych nazwiskach niż na tym, co pokazały ostatnie dwa tygodnie. Jedno zastrzeżenie przed omówieniem poniższych przypadków: turniej w Montrealu wciąż trwa, a jego finał odbędzie się w czwartek, tego samego dnia, w którym rozpocznie się pierwsza runda w Cincinnati. Wszyscy trzej wymienieni tutaj zawodnicy nadal figurują w drabince tego turnieju.

Drabinka mężczyzn

Learner Tien

• 19. miejsce w światowym rankingu, 2 155 punktów ATP, 20 lat. Przewidywany jako rozstawiony z numerem od 15. do 17. w Cincinnati.
• Pokonał Gaëla Monfilsa 6-3, 0-6, 6-3 w Montrealu podczas pożegnalnego występu Francuza na tym turnieju.
• Pokonał rozstawionego z numerem 17 Tommy’ego Paula 6-3, 6-2.
• W 1/8 finału pokonał Tirante’a 6-4, 6-4, wykorzystując swoją piątą piłkę meczową po tym, jak obrońca odparł cztery poprzednie.
• Obecny mistrz Next Gen ATP Finals. Wciąż w grze w Montrealu — dziś wieczorem rozegra ćwierćfinał.

Tien spędził te dwa tygodnie, po cichu dorównując najlepszemu tygodniowi w swojej karierze. Przeszedł przez dziwny, pełen zwrotów akcji trzy setowy mecz z Monfilsem, przegrywając środkowego seta 6-0, by w decydującym odzyskać kontrolę nad meczem. Następnie rozgromił Tommy’ego Paula, rodaka plasującego się dwa miejsca niżej w rankingu, nie pozwalając, by wynik stał się choćby nieco emocjonujący.

Mecz z Tirante jest tym, który warto przeanalizować. Wynik 6:4, 6:4 nie oddaje w pełni przebiegu spotkania: Argentyńczyk, świeżo po wyeliminowaniu Fritza, obronił cztery punkty meczowe, zanim Tien wykorzystał piąty. Tien wygrał 92 procent punktów, w których wyszedł do przodu, i wykorzystał cztery z dwunastu break pointów przy wietrze, który sprawiał, że piłka poruszała się w każdej wymianie. To 20-latek, który zakończył mecz, w którym pozwolono mu przegrać.

To jego drugi ćwierćfinał turnieju Masters 1000 w tym sezonie po Indian Wells, 50. zwycięstwo na poziomie touru na twardych kortach oraz pierwszy przypadek, kiedy tak młody Amerykanin dotarł do ostatniej ósemki w Kanadzie od czasów Andy’ego Roddicka w 2002 roku. Rynek w dużej mierze klasyfikuje go raczej jako obiecujący talent niż poważne zagrożenie.

Zastrzeżeniem jest kalendarz. Prognozowane rozstawienie zapewnia mu korzystną drabinkę, ale może też zdarzyć się, że w Montrealu będzie grał aż do czwartku. Wybierz kurs, który uwzględnia tę ewentualność, a nie ją pomija.

Rafael Jódar

• 15. miejsce w światowym rankingu – najwyższe w karierze – z 2 243 punktami ATP. 19 lat.
• W 2026 roku na kortach ziemnych miał bilans 19-4, a na kortach twardych – bliżej 12-7. Wygrał 28 z ostatnich 34 meczów.
• Przegrał finał turnieju w Waszyngtonie z Taylorem Fritzem 7-6(2), 6-4, broniąc czterech piłek meczowych.
• W Montrealu pokonał rozstawionego z numerem 11. Lorenzo Musettiego 6-4, 6-3 oraz rozstawionego z numerem 8. Jiří Lehečkę 6-3, 6-3 — był to jego pierwszy ćwierćfinał turnieju Masters 1000 na twardej nawierzchni.
• Podejmuje próbę pobicia rekordu Borisa Beckera z 1985 roku w kategorii najszybszego awansu ze 100. do pierwszej dziesiątki. Becker publicznie wyraził poparcie dla jego próby pobicia tego rekordu.

Nikt w tenisie nie miał bardziej niezwykłych ostatnich dwunastu miesięcy. Jódar o tej porze w zeszłym roku znajdował się poza pierwszą pięćsetką, a w marcu – poza pierwszą setką. Obecnie jest najwyżej sklasyfikowanym nastolatkiem na świecie, zbliżając się do wyniku wynoszącego około 210 dni, który pozostawał niepodważalny przez cztery dekady.

Warto dokładnie określić, jakim graczem był dotychczas, ponieważ dwie połowy jego sezonu nie mają ze sobą nic wspólnego. Na mączce: tytuł w Marrakeszu, półfinał w Barcelonie, ćwierćfinały w Madrycie i Rzymie, a także ćwierćfinał na Roland Garros w swoim debiucie. Na twardych kortach jego bilans jest znacznie skromniejszy, a Montreal to jego pierwszy ćwierćfinał turnieju Masters 1000 na tej nawierzchni. Nie oznacza to jednak, że jego forma na twardych kortach jest tylko mirażem. Oznacza to po prostu, że jest ona nowa, co sprawia, że jest to bardziej interesujący obiekt do obstawiania i trudniejszy do wyceny przez model.

Kluczem jest nadgarstek. Jódar przegrał dziewiątego gema drugiego seta w finale w Waszyngtonie, wziął przerwę medyczną z powodu kontuzji lewej ręki, a mimo to obronił cztery punkty meczowe, zanim Fritz ostatecznie wygrał mecz. Gra dwuręcznym bekhendem, więc nadgarstek ma tu znaczenie. Następnie udał się do Montrealu i pokonał Musettiego oraz Lehečkę w dwóch setach. Cokolwiek to była za kontuzja, obecnie nie ogranicza go ona w grze. Jeśli cena nadal stanowi wyznacznik, to jest on już nieaktualny.

W grudniu przeszedł również na zawodowstwo, co oznacza, że do końca sezonu nie ma praktycznie nic do obrony. Każda kolejna runda to krok w górę bez presji spadku w rankingu – to naprawdę niezwykła sytuacja dla gracza zajmującego tak wysoką pozycję w rankingu.

Arthur Fils

• 24. miejsce w światowym rankingu z 1 940 punktami ATP. 22 lata.
• W tym sezonie dotarł do ćwierćfinałów w Indian Wells, Miami i Madrycie. Montreal to jego czwarty ćwierćfinał turnieju z cyklu Masters 1000 w tym roku.
• W kwietniu wygrał turniej Barcelona Open, pokonując Andreja Rublewa 6-2, 7-6(2) — był to jego pierwszy tytuł po ośmiomiesięcznej przerwie spowodowanej kontuzją pleców.
• W 1/8 finału w Montrealu pokonał Camerona Norriego 6-2, 7-6(8), broniąc dwóch punktów setowych.

Fils jest najbardziej niedocenianym zawodnikiem w całym turnieju, a przyczyną tego jest luka w jego statystykach, a nie jakiekolwiek jego błędy. Stracił osiem miesięcy z powodu kontuzji pleców, powrócił do gry i w kwietniu wygrał turniej w Barcelonie. Modele uwzględniające formę z ostatnich dwunastu miesięcy wciąż dostrzegają lukę w miejscu, gdzie powinny znajdować się jego wyniki z 2025 roku.

Dane z 2026 roku są spójne i konkretne. „Sunshine Double” to jeden z lepszych wskaźników prognostycznych dla Cincinnati, a on dotarł daleko w obu turniejach. Indian Wells wymaga radzenia sobie z wysokimi, mocnymi odbiciami bez utraty cierpliwości. Miami wymaga uderzania w gęste powietrze. Opanowanie obu tych elementów naprawdę świadczy o wszechstronności.

Jedna poprawka do powszechnego założenia dotyczącego tego miejsca: Cincinnati nie jest kortem o średniej szybkości. Nawierzchnie w Lindner Family Tennis Center mają wskaźnik ITF Court Pace Rating na poziomie 4,0 — średnio-szybkie, szybsze niż w Indian Wells czy Miami. To odpowiada Filsowi z prostego powodu. Mocny forhend o wysokim RPM i elitarny zasięg boczny mają większą wartość, gdy punkty są krótsze, a w drabince zabrakło dwóch najlepszych graczy specjalizujących się w returnach.

Przetrwał dwa set pointy przeciwko Norrie’emu, który dwa dni wcześniej pokonał de Minaura, mimo że ten miał już match point. To nie jest łatwy ćwierćfinał. „Forhend wrócił” – powiedział po meczu Fils, co jest chyba najjaśniejszym oświadczeniem intencji, jakie może wygłosić zawodnik wracający do gry po długiej przerwie.

• Przeczytaj także: Cincinnati Open 2026: gdzie oglądać, transmisja na żywo i pełny przewodnik telewizyjny

Drabinka kobiet

Diana Shnaider

• Zajmuje 17. miejsce w światowym rankingu, ma 22 lata, jest leworęczna. Przewiduje się, że w Cincinnati otrzyma około 14. numer rozstawienia.
• W tym roku dotarła do półfinału na Roland Garros, a w zeszłym tygodniu do półfinału w Waszyngtonie.
• W 1/8 finału w Toronto pokonała rozstawioną z numerem trzecim Jessicę Pegulę 6-3, 6-3 — było to jej trzecie zwycięstwo nad zawodniczką z pierwszej dziesiątki w karierze i pierwsze w pięciu próbach przeciwko Peguli.
• W ćwierćfinale turnieju w Toronto przegrała z Igą Świątek 6-2, 6-1.
• W turnieju deblowym w Cincinnati zagra w parze z Elise Mertens, aktualną mistrzynią Australian Open w grze podwójnej.

Shnaider pojedzie do Cincinnati z wynikiem 6:2, 6:1 w starciu ze Świątek, i to właśnie na tym wyniku będzie oparta jej wycena. To zła liczba, na której należy się opierać. Dwadzieścia cztery godziny wcześniej pokonała Pegulę, nr 3 na świecie i najwyżej sklasyfikowaną Amerykankę, jedną z najtrudniejszych do przebicia zawodniczek na tourze, w 73 minuty przy wietrznej pogodzie, po tym jak tydzień wcześniej przegrała z tą samą przeciwniczką w Waszyngtonie.

Mecz ze Świątek zasługuje na obiektywną ocenę, a nie na pochlebną. Shnaider nie przegrała z powodu zbyt agresywnej gry. Nie zdobyła ani jednego punktu przełamania, wygrała 51 procent punktów po pierwszym serwisie w porównaniu z 88 procentami Świątek i została pokonana w 64 minuty przez przeciwniczkę, która popełniła osiem niewymuszonych błędów – jej najniższy wynik w sezonie. To nie jest wpadka w realizacji planu gry. To sześciokrotna mistrzyni turniejów wielkoszlemowych, która miała swoje najlepsze popołudnie od roku.

To powód, by nie przywiązywać wagi do wyniku, a nie do samej zawodniczki. Jej leworęczny serwis wciąż wyciąga praworęczne przeciwniczki poza kort po stronie ad, otwierając kąty, z którymi większość zawodniczek nie ma doświadczenia. Półfinał Roland Garros i półfinał w Waszyngtonie w tym samym sezonie świadczą o tym, że jej forma nie jest tylko chwilowym skokiem trwającym tydzień. Udział w grze podwójnej z Mertens pozwala jej zachować formę bez fizycznego obciążenia związanego z dodatkowymi meczami singlowymi.

Alexandra Eala

• 20. w światowym rankingu, 21 lat, leworęczna. Przewidywana 17. pozycja w drabince turniejowej liczącej 96 zawodniczek, co zapewnia jej wolny los w pierwszej rundzie.
• Wygrała turniej WTA 500 Mubadala DC Open, pokonując rozstawioną z numerem pierwszym Jessicę Pegulę 4-6, 6-4, 6-0 — był to pierwszy tytuł WTA zdobyty przez Filipinkę. W tym samym tygodniu pokonała również Zheng Qinwen, Leylah Fernández, Elinę Svitolinę i Naomi Osakę.
• W trzeciej rundzie Wimbledonu pokonała obrończynię tytułu Igę Świątek 7-6(9), 6-2.
• Przegrała z rozstawioną z numerem 12 Belindą Bencic 6-4, 6-0 w 1/8 finału w Toronto, kończąc tym samym serię siedmiu zwycięstw z rzędu.
• W tym sezonie odniosła siedem zwycięstw nad zawodniczkami z pierwszej dziesiątki rankingu, co plasuje ją na równi z Eleną Rybakiną i Eliną Svitoliną.

Ostatnie trzy tygodnie Eali to najbardziej intensywny okres w budowaniu jej dorobku spośród wszystkich zawodniczek w tym turnieju. Pokonała cztery rozstawione zawodniczki, aby wygrać w Waszyngtonie, a następnie odrobiła stratę jednego seta w finale z Pegulą. Miesiąc wcześniej wyeliminowała obrończynię tytułu na Wimbledonie.

Wynik meczu z Bencic jest tym, co podniesie jej kurs, a kontekst jest niezwykle czysty. W poniedziałek 3 sierpnia podniosła trofeum w Waszyngtonie, w finale rozciągniętym na dwa dni z powodu deszczu i burzy, a już w czwartek pojawiła się na korcie w Toronto. Następnie wygrała w trzech setach z Caty McNally, po czym zmierzyła się z Bencic, nie mając już sił. Statystyki meczu wskazują zarówno na problem z serwisem, jak i na zmęczenie — 46 procent wygranych punktów po pierwszym serwisie, dziesięć punktów przełamania — ale najprostsze wyjaśnienie jest słuszne, a harmonogram, który to spowodował, ma już za sobą.

Jej gra nie polega na przytłaczaniu przeciwniczek. Opiera się na pokryciu kortu, głębi uderzeń i wymuszaniu błędów przeciwnika dzięki taktyce, a taki styl sprawdza się przez całe dwa tygodnie, a nie wyczerpuje się w połowie turnieju. Wolna runda w pierwszej rundzie daje dodatkowy dzień odpoczynku, a właśnie tego brakowało jej w Toronto.

• Przeczytaj także: Cincinnati Open 2026: terminy, drabinka, harmonogram, pula nagród i wszystko, co musisz wiedzieć

Podsumowanie

W drabince mężczyzn, w której brakuje Sinnera i Alcaraza, Tien, Jódar i Fils prezentują dobrą formę, a kursy na wszystkich trzech są ustalone tak, jakby ostatnie dwa tygodnie w ogóle nie miały miejsca. Komplikacją jest to, że ostatnie dwa tygodnie wciąż się nie wydarzyły. Finał w Montrealu przypada na dzień otwarcia turnieju w Cincinnati, a każdy mecz, który któryś z nich wygra w Kanadzie, jest meczem, po którym nie będą w stanie nadrobić strat w Ohio. To realny koszt, który nie został jeszcze uwzględniony w tych kursach. Znajdzie się tam do piątku.

Wśród kobiet zarówno Shnaider, jak i Eala są niedoceniane po jednym jednostronnym wyniku w meczu z wyżej sklasyfikowaną przeciwniczką. To klasyczny przykład okazji do zysku. Jest to również klasyczny przykład zawodniczki, która po prostu plasuje się o jeden poziom niżej od faworytek, a rzetelna analiza musi przyznać, że z zewnątrz obie wyglądają identycznie. To, co je odróżnia, to losowanie, a losowanie już się odbyło.