Najlepsi tenisiści wszech czasów: ranking mężczyzn i kobiet | Tips.GG

W historii tenisa dwie zawodniczki zdobyły po 24 tytuły wielkoszlemowe w grze pojedynczej. Jedna z nich rozegrała swój ostatni turniej wielkoszlemowy w 1975 roku, druga dotarła do finału Australian Open w lutym 2026 roku w wieku 38 lat. Porównanie ich między sobą wymaga ustalenia, jaką wartość mają w rzeczywistości te 24 tytuły, a większość rankingów łączących mężczyzn i kobiety unika podjęcia tej decyzji.

W tym przypadku jednak tak się dzieje. Najlepsi tenisiści wszech czasów są zazwyczaj dzieleni na dwa osobne rankingi, co jest uzasadnione — obie trasy turniejowe są odrębne, formaty rozgrywek się różnią, a historie rozeszły się w 1970 roku. Pozostawia to jednak bez odpowiedzi najczęściej zadawane pytanie w tej dyscyplinie sportowej.

Poniżej znajduje się jeden ranking obejmujący 20 zawodników i zawodniczek, oparty na jednym zestawie kryteriów stosowanych identycznie w obu cyklu turniejów. Poszczególne przypadki omówiono gdzie indziej: w naszych rankingach 10 najlepszych mężczyzn i 10 najlepszych kobiet szczegółowo analizujemy każdego z zawodników. Ta strona robi to, czego żadna z nich nie potrafi — umieszcza ich na jednej skali.

Jak tworzymy ranking najlepszych tenisistów wszech czasów

Ranking oparty wyłącznie na liczbie zdobytych trofeów nie wytrzymuje konfrontacji z faktami. Ken Rosewall przez 11 lat nie miał wstępu na turnieje wielkoszlemowe. Margaret Court zdobyła 11 tytułów w Australii, rywalizując z zawodniczkami, wśród których brakowało większości światowej elity. Monica Seles została dźgnięta nożem na korcie w wieku 19 lat. Bill Tilden startował w turniejach w czasach, gdy dotarcie do Australii oznaczało miesiąc podróży morskiej.

Siedem kryteriów, ważonych w następujący sposób. Jest to metodologia leżąca u podstaw wszystkich trzech naszych rankingów tenisistów wszech czasów i jest ona stosowana identycznie w odniesieniu do obu cykli turniejowych.

Kryterium	Opis	Waga
Tytuły wielkoszlemowe	Tytuły singlowe z turniejów Wielkiego Szlema oraz tytuły z najważniejszych turniejów zawodowych zdobyte przez zawodników wykluczonych z rozgrywek amatorskich przed 1968 r., skorygowane z uwzględnieniem epoki i liczby uczestników	Wysoka
Dominacja w danej erze	Liczba tygodni na pierwszym miejscu w światowym rankingu, pozycje na koniec roku, serie zwycięstw	Wysoka
Siła przeciwników	Jakość pokonanych rywali; tytuły zdobyte przed 1968 r. nie są brane pod uwagę	Wysoka
Szczytowa forma	O ile gracz wyprzedzał rywali w szczytowej formie, oceniane na podstawie wskaźników zwycięstw i wyników w finałach	Średnia
Wszechstronność pod względem nawierzchni	Tytuły zdobyte na kortach ziemnych, trawiastych i twardych	Średni
Długość kariery	Lata spędzone w czołówce, wliczając powroty do gry i zwycięstwa w turniejach wielkoszlemowych pod koniec kariery	Średnia
Wpływ na sport	Wpływ na profesjonalną scenę sportową wykraczający poza same wyniki	Niski

Dane pochodzą z rankingów ATP i WTA, archiwów turniejów Wielkiego Szlema, Międzynarodowej Galerii Sław Tenisa oraz książki Buda Collinsa „Historia tenisa” w odniesieniu do wyników z okresu przed erą Open, kiedy to światowe rankingi były sporządzane przez dziennikarzy, a nie przez komputery.

Jedna uwaga, która ma tutaj większe znaczenie niż w przypadku listy poświęconej pojedynczej trasie. Niniejszy ranking nie zmienia kolejności żadnej z tras: mężczyźni pojawiają się w tej samej kolejności, co w naszym rankingu 10 najlepszych mężczyzn, a kobiety – w tej samej kolejności, co w naszym rankingu 10 najlepszych kobiet. Jedynym dodatkowym elementem na tej stronie jest ocena tego, jak te dwie listy się ze sobą przeplatają — a ocena ta została przedstawiona poniżej tabeli.

Najlepsi tenisiści wszech czasów: 20 najlepszych, mężczyźni i kobiety

Dziesięciu mężczyzn, dziesięć kobiet, od dwudziestego miejsca.

Miejsce	Zawodnik	Turniej	Tytuły wielkoszlemowe	Czas spędzony na pierwszym miejscu w światowym rankingu
20	Venus Williams	Kobiety	7	11 tygodni
19	Martina Hingis	Kobiety	5	209 tygodni
18	Ivan Lendl	Mężczyźni	8	270 tygodni
17	Justine Henin	Kobiety	7	117 tygodni
16	Ken Rosewall	Mężczyźni	8 + 15 jako zawodowiec	Era przed wprowadzeniem rankingu
15	Bill Tilden	Mężczyźni	10 + 3 zawodowcy	6 lat, 1920–1925
14	Monica Seles	Kobiety	9	178 tygodni
13	Pancho Gonzales	Mężczyźni	2 + 12 jako zawodowiec	8 lat, 1952–60
12	Björn Borg	Mężczyźni	11	109 tygodni
11	Pete Sampras	Mężczyźni	14	286 tygodni
10	Billie Jean King	Kobiety	12	Okres przed wprowadzeniem rankingu
9	Chris Evert	Kobiety	18	260 tygodni
8	Margaret Court	Kobiety	24	Okres przed wprowadzeniem rankingu
7	Rod Laver	Mężczyźni	11 + 8 jako zawodowcy	Era przed wprowadzeniem rankingu
6	Martina Navratilova	Kobiety	18	332 tygodnie
5	Roger Federer	Mężczyźni	20	310 tygodni
4	Rafael Nadal	Mężczyźni	22	209 tygodni
3	Steffi Graf	Kobiety	22	377 tygodni
2	Serena Williams	Kobiety	23	319 tygodni
1	Novak Djokovic	Mężczyźni	24	428 tygodni

Rankingi komputerowe wprowadzono w 1973 roku dla mężczyzn i w 1975 roku dla kobiet. Zawodnicy, których kariery rozpoczęły się przed wprowadzeniem tych rankingów, są oceniani na podstawie ówczesnego statusu nr 1 na świecie: Tilden utrzymywał tę pozycję przez sześć kolejnych lat, Gonzales przez osiem, a Court, King, Laver i Rosewall w okresach, kiedy o najwyższym miejscu w rankingu decydowali dziennikarze, a nie punkty.

Decyzje, które determinują tę listę

Połączenie dwóch rankingów nie polega na obliczaniu średniej. O wszystkim, co zostało przedstawione powyżej, decydują cztery decyzje, a każda z nich może budzić kontrowersje.

Djokovic wyprzedza Courta pod względem liczby tytułów wielkoszlemowych. Obaj mająich po 24. Trzynaście tytułów Courta zdobył przed rozpoczęciem ery otwartej w 1968 roku, a jedenaście z nich to tytuły z Australian Open zdobyte w czasach, gdy w turnieju rutynowo brakowało najlepszych graczy świata. 24 tytuły Djokovica zostały zdobyte w pełnych, profesjonalnych drabinkach, a do tego dochodzi rekordowa liczba tygodni na pierwszym miejscu w rankingu, pozycje na koniec roku oraz tytuły z turniejów Masters 1000. Siła przeciwników ma ogromne znaczenie i to właśnie ona zdecydowanie ich odróżnia.

Serena zajmuje drugie miejsce, wyprzedzając Graf. Dwa najważniejsze kryteria działają tu w przeciwnych kierunkach. Graf prowadzi pod względem dominacji w swojej erze — 377 tygodni na pierwszym miejscu to rekord wśród kobiet i drugi wynik w historii po Djokovicu. Serena prowadzi pod względem siły przeciwników, w okresie o połowę dłuższym: 18 lat między jej pierwszym a ostatnim turniejem wielkoszlemowym, w porównaniu z 12 latami Graf. Gdy trzeba rozstrzygnąć remis między kryteriami, ta lista faworyzuje zawodniczkę, która wygrywała więcej i przez dłuższy czas, co daje Serenie przewagę na tyle niewielką, że przy innym rozkładzie wagowym wynik mógłby się odwrócić.

Laver na siódmym miejscu, przed Court. Najbardziej wyrównana sytuacja na tej liście i ta, która najlepiej ujawnia metodologię. Obaj osiągnęli kalendarzowy Wielki Szlem — Court w 1970 r., a Laver w 1962 i 1969 r. Łączna liczba tytułów Wielkiego Szlema Court jest ponad dwukrotnie większa niż jego oficjalny dorobek. Jednak rodzaj odliczenia zastosowanego w każdym z tych przypadków jest inny: turnieje wielkoszlemowe Court z okresu przed erą Open są pomijane ze względu na to, kogo pokonała, natomiast brakujące tytuły Lavera były dla niego całkowicie niedostępne. Karanie nieobecności spowodowanej zawieszeniem i słabości wynikającej z niewielkiej liczby uczestników w drabince w takim samym stopniu byłoby łatwiejszą decyzją. Byłaby to jednak decyzja błędna.

Navratilova zajmuje szóste miejsce, wyprzedzając Federera. Osiemnaście tytułów wielkoszlemowych w grze pojedynczej stawia ją na równi z Evert i za pięcioma z dziesięciu mężczyzn w tym zestawieniu, jeśli wliczyć tytuły zdobyte w erze profesjonalnej. Każde inne kryterium przesuwa ją w górę: 332 tygodnie na pierwszym miejscu, rekordowe dziewięć tytułów Wimbledonu w grze pojedynczej, wciąż aktualna seria 74 zwycięstw z rzędu oraz 59 tytułów wielkoszlemowych we wszystkich trzech dyscyplinach – więcej niż ktokolwiek inny w erze Open. Jest to najbardziej oczywisty przypadek na liście zawodniczki, której liczba w nagłówku jest najmniej miarodajną informacją na jej temat.

Kto jest największym tenisistą wszech czasów – mężczyzna czy kobieta?

Novak Djokovic, jeśli wierzyć dostępnym danym. Prowadzi lub dorównuje reszcie stawki pod każdym względem, jaki istnieje jednocześnie w obu cyklu turniejów: najwięcej tytułów wielkoszlemowych w grze pojedynczej (24, ex aequo z Court), najwięcej tygodni na pierwszym miejscu światowego rankingu (428, wyprzedzając 377 tygodni Graf), najwięcej razy na pierwszym miejscu na koniec roku (osiem, ex aequo z Graf) oraz złoty szlem w karierze, osiągnięty w Paryżu w 2024 roku.

Żaden inny tenisista nie dorównuje mu w więcej niż jednym z tych aspektów. Court dorównuje mu pod względem liczby tytułów wielkoszlemowych i niczym więcej. Graf dorównuje jej pod względem miejsc na koniec roku i jest jedyną tenisistką, która kiedykolwiek zdobyła kalendarzowego „Złotego Slamu”, co pozostaje najbardziej imponującym sezonem w historii tenisa. Serena ma najdłuższy okres dominacji w obliczu najsilniejszej konkurencji. Navratilova ma na koncie najwięcej tytułów wielkoszlemowych we wszystkich dyscyplinach w erze Open.

Trzy zastrzeżenia, o których warto wyraźnie wspomnieć, ponieważ porównanie to ma rzeczywiste ograniczenia.

• Format rozgrywek. Mężczyźni grają w turniejach wielkoszlemowych do trzech wygranych setów, kobiety – do dwóch. Dłuższe mecze w różny sposób nagradzają wytrzymałość fizyczną, a procenty zwycięstw nie są bezpośrednio porównywalne między obiema grupami.
• Historia cyklu turniejów. Profesjonalny cykl turniejów kobiet rozpoczął się w 1970 roku, a komputerowe rankingi w 1975 roku. Podział na amatorską i profesjonalną sekcję w tenisie męskim zniekształcał liczbę tytułów wielkoszlemowych przez dwie dekady przed 1968 rokiem. Żaden z cykli nie oferuje czystego, ciągłego zapisu wyników.
• Poziom zawodników. Liczba uczestników, wysokość nagród pieniężnych oraz liczba krajów, z których pochodzą elitarni gracze, zmieniały się w różnym tempie w obu cyklu, co sprawia, że poziom przeciwników jest najtrudniejszym kryterium do zastosowania w obu przypadkach.

Te zastrzeżenia wyjaśniają, dlaczego debata pozostaje otwarta. Nie zmieniają one jednak tego, na co obecnie wskazują liczby.

Rekordy tenisowe wszech czasów w skrócie

Rekordy, które stanowią podstawę każdej wersji tej dyskusji, w obu cyklu turniejów.

Rekord	Posiadacz	Rekord
Najwięcej tytułów wielkoszlemowych w grze pojedynczej w historii	Margaret Court, Novak Djokovic	po 24
Najwięcej tytułów wielkoszlemowych w grze pojedynczej w erze otwartej	Novak Djokovic	24
Najwięcej tytułów wielkoszlemowych w grze pojedynczej kobiet w erze otwartej	Serena Williams	23
Najwięcej tytułów wielkoszlemowych we wszystkich dyscyplinach w historii	Margaret Court	64
Najwięcej tytułów wielkoszlemowych we wszystkich dyscyplinach w erze otwartej	Martina Navratilova	59
Najwięcej tygodni na pierwszym miejscu w światowym rankingu	Novak Djokovic	428
Najwięcej tygodni na pierwszym miejscu w światowym rankingu kobiet	Steffi Graf	377
Najwięcej kolejnych tygodni na pierwszym miejscu w światowym rankingu	Roger Federer	237
Najwięcej tytułów w jednym turnieju wielkoszlemowym	Rafael Nadal	14 tytułów z French Open
Najwięcej tytułów w grze pojedynczej na Wimbledonie	Martina Navratilova	9
Kalendarzowy Wielki Szlem w grze pojedynczej	Budge, Connolly, Laver (×2), Court, Graf	5 zawodników, 6 przypadków
Kalendarzowy „Golden Slam” w grze pojedynczej	Steffi Graf	1988
Najdłuższa passa zwycięstw w erze otwartej	Martina Navratilova	74 mecze
Najwyższy wskaźnik zwycięstw w karierze w erze otwartej (kobiety)	Chris Evert	1 309–146, około 90%

Pełne rankingi, turniej po turnieju

Lista mężczyzn jest kształtowana przez dwie epoki, które nie mogłyby być bardziej odmienne. Wielka Trójka zdobyła niemal wszystkie tytuły wielkoszlemowe w latach 2003–2023 i ustanowiła rekordy, do których poprzednie pokolenie nigdy się nie zbliżyło. Przed 1968 r. panowała odwrotna sytuacja: najlepsi gracze świata przechodzili na zawodowstwo i przez dekadę lub dłużej nie mieli dostępu do żadnego turnieju wielkoszlemowego, dlatego czterech z naszych 10 najlepszych ma oficjalną liczbę tytułów wielkoszlemowych, która znacznie nie oddaje ich rzeczywistych osiągnięć.

Zapoznaj się z pełnym rankingiem najlepszych tenisistów wszech czasów, zawierającym uzasadnienie wyboru każdego z dziesięciu graczy oraz wyróżnienia dla Alcaraza, Connorsa, McEnroe’a, Agassiego i Kramera.

Lista kobiet ma problem, którego nie ma lista mężczyzn. Trzy z czterech najlepszych zawodniczek rywalizowały w epokach, w których jedna zawodniczka mogła przez dekadę być zdecydowanie lepsza od wszystkich pozostałych, a obecna sytuacja w tenisie całkowicie wyeliminowała tę możliwość. Wykazuje ona również największą w tej dyscyplinie różnicę między epokami: różnica między zdobyciem tytułu w Australian Open w 1963 roku a zdobyciem go w 2003 roku jest większa w tenisie kobiecym niż gdziekolwiek w tenisie męskim.

Zapoznaj się z pełnym rankingiem najlepszych tenisistek wszech czasów, zawierającym uzasadnienie wyboru każdej z dziesięciu zawodniczek oraz wyróżnienia dla Lenglen, Wills Moody, Clijsters, Osaki i Świątek.

Dlaczego ta lista może się przez jakiś czas nie zmienić

Listy tego typu zazwyczaj mają swoją datę ważności. Ta jednak może być wyjątkiem.

Wszystko, co premiują powyższe kryteria — tygodnie na pierwszym miejscu, pozycje w końcowych rankingach, zwycięstwa w turniejach wielkoszlemowych w ciągu jednej dekady — wymaga, by jeden zawodnik był lepszy od wszystkich innych przez wystarczająco długi czas, aby to wszystko zgromadzić. Ten warunek zanika. Wimbledon wyłonił dziesięć różnych mistrzyń w dziesięciu edycjach do 2026 roku, a tegoroczny US Open dotarł do drugiej rundy bez udziału Djokovica, Federera ani Nadala w drabince – po raz pierwszy w historii turniej wielkoszlemowy odnotował taką sytuację od czasu Roland Garros w 2003 roku.

Carlos Alcaraz jest wyjątkiem, na którego warto zwrócić uwagę – ma na koncie siedem tytułów wielkoszlemowych w wieku 23 lat i jest najmłodszym w historii tenisistą, który osiągnął karierowy Wielki Szlem. Jannik Sinner ma pięć tytułów i najbardziej niezawodną grę z linii końcowej w tej dyscyplinie. Iga Świątek ma sześć tytułów i zwycięstwa na każdej nawierzchni. Mirra Andreeva i Coco Gauff zdobyły tytuły wielkoszlemowe przed ukończeniem 22 lat.

Żadne z nich nie utrzymało się na pierwszym miejscu światowego rankingu wystarczająco długo, by spełnić kryteria zastosowane w niniejszym zestawieniu, a poziom obecnej konkurencji sprawia, że jest to trudniejsze do osiągnięcia niż zdobycie kolejnego tytułu wielkoszlemowego. Kariera na miarę Djokovica wymaga dekady bezkonkurencyjnej przewagi. Żaden z obecnie grających tenisistów nie zdołał jej osiągnąć.